Fast Company сэтгүүлд нийтлэгдсэн нэгэн бизнесийн сургуулийн профессорын түүх өнөөгийн оффисын соёл болон эцэг эхчүүдийн тулгардаг сорилтын талаарх хэлэлцүүлгийг өрнүүлж байна. Тус профессор ээж болохоосоо өмнө ажлын өрөөнийхөө хаалгыг үргэлж нээлттэй байлгадаг байжээ. Түүний хувьд ажлын өрөөний үүд хаалга нээлттэй байх нь хамт олны дундах харилцаа, шинэ санаа, цаашлаад карьерын өсөлтөд чухал ач холбогдолтой гэж үздэг байв.
Гэвч хүүхэдтэй болсны дараа түүний амьдралын хэмнэл эрс өөрчлөгджээ. Цэцэрлэгийн цаг, хүүхдээ авах хатуу хуваарь нь түүнийг ажлын цагаа илүү үр дүнтэй ашиглахад хүргэв. Ингээд тэрээр ямар ч мэдэгдэл хийлгүйгээр оффисынхоо хаалгыг хааж, зөвхөн ажилдаа төвлөрөх болсон байна. Энэ нь түүний хувьд «бүтээмжийн урхи»-наас гарах нэгэн арга зам байлаа.
Бид ихэнхдээ «нээлттэй оффис» эсвэл байнга нээлттэй хаалга нь хамтын ажиллагааг дэмждэг гэж боддог. Гэвч энэ нь эцэг эхчүүд, ялангуяа цагийн менежментэд хатуу хяналт тавьдаг хүмүүсийн хувьд анхаарал сарниулах, ажлын бүтээмжийг бууруулах хүчин зүйл болдог байна. Ажлын байрны харилцаа холбоо нь чухал ч, хүн бүр өөрийн гэсэн ажлын төлөвлөгөөтэй байх нь илүү үр дүнтэй гэдгийг энэхүү түүх сануулж байна.
Энэхүү асуудал нь зөвхөн гадаадын их сургуулийн профессорын түүх биш юм. Монголын залуу ажилчид, ялангуяа бага насны хүүхэдтэй эцэг эхчүүдийн хувьд ч ажлын бүтээмж болон хувийн амьдралаа зохицуулах нь томоохон сорилт хэвээр байна. Ажлын байран дээрх «бүтээмжийн урхи»-наас гарахын тулд бид харилцаа холбоо болон төвлөрөл хоёрын тэнцвэрийг хадгалах шинэ соёлыг бүрдүүлэх хэрэгтэй байгааг энэ түүх харуулж байна.
