Шууд утга: Юу ч хэлэхгүй, чимээгүй яваа хүний дотор ямар бодол, ямар байдал, ямар асуудал байгааг гаднаас нь шууд мэдэхэд хэцүү гэсэн санаатай хэллэг. Үгчилбэл бүдүүлэг сонсогдож болох ч гол утга нь дуугүй хүнийг амархан тайлж унших боломжгүйд оршино.
Гүн утга: Дуугүй байна гэдэг заавал тайван, зөв, гэмгүй гэсэн үг биш. Зарим хүн бодлоо нууж явдаг, зарим нь гомдлоо дотроо хадгалдаг, зарим нь бүр юу төлөвлөж байгаагаа огт мэдэгддэггүй. Тиймээс чимээгүй хүнийг өнгөн дээр нь хараад дүгнэх амархан ч, үнэндээ дотор нь зовлон, ухаан, гомдол, бүр заль ч байж мэднэ. Энэ зүйр үг хүнийг чанга ярьдгаар нь биш, дуугүй байгаагаар нь ч бас анзаарч сурахыг сануулдаг.
Орчин үеийн залууст: Одоо үед илүү их ярьдаг, идэвхтэй харагддаг хүмүүс л анзаарагдах нь олон. Гэхдээ дуугүй байгаа хүн юу ч боддоггүй, юу ч мэдэрдэггүй гэсэн үг биш. Зарим нь гомдлоо нууж явна, зарим нь бүгдийг ажиглаж явна, зарим нь зүгээр л сэтгэлээ нээх хүнгүй яваа. Найз нөхөр, хамт олон, гэр бүлдээ чимээгүй хүнийг “зүгээр байлгүй” гээд орхих биш, хааяа үнэхээр ямар байгааг нь асууж сурах хэрэгтэй. Нөгөө талаас өөрөө ч гэсэн бүхнийг дотроо хэт хадгалаад байвал бусад хүн чамайг ойлгоход хэцүү болдог.
Сургамж: Дуугүй хүнийг бүү дутуу үнэл, бас бүү үл ойшоо. Чимээгүй байдал дотор бодол, зовлон, эсвэл далд санаа аль нь ч нуугдаж байж болно. Тиймээс хүнийг зөвхөн гаднах төрхөөр нь биш, харилцаан дундах чимээгүй байдлаар нь ч анзаарч, хэрэгтэй үед нь ярилцаж сурах хэрэгтэй.
Жишээ: Нэг багт дандаа дуугүй суудаг нэг залуу байжээ. Бусад нь түүнийг саналгүй, сонирхолгүй хүн гэж боддог байсан. Гэтэл нэг өдөр ажлаасаа гарахдаа тэр олон сар хуримтлагдсан бухимдал, анзаарагдаагүй асуудлаа нэг дор хэлэхэд бүгд гайхсан байна. Хэрвээ өмнө нь тэр хүнийг зүгээр л “чимээгүй хүн” гэж харалгүй, нэг удаа ч болов үнэнээс нь асуусан бол асуудал тийм томрохгүй байж болох байсан.
Товч: Чимээгүй хүний дотор юу байгааг гаднаас мэдэхэд хэцүү учраас дуугүй хүнийг ч бас анзаарч, ойлгож, хэрэгтэй үед нь ярилцаж байх хэрэгтэй.