Шууд утга: Өөх гэдэг нь илүү тослог, шимтэй, сайн мах. Уушиг бол түүнээс дорд гэж тооцогддог ч гарт байгаа бодит зүйл. Тиймээс энэ зүйр үг нь маргааш ирэх нь тодорхойгүй өөхийг хүлээж суухаас өнөөдөр байгаа уушгаа дээрд үз гэсэн санаа. Өөрөөр хэлбэл, өнөөдрийн бодит зүйл нь маргаашийн тодорхойгүй зүйлээс илүү үнэ цэнтэй.
Гүн утга: Энэ бол Монгол гэрийн хойморт суух буурлын үг шиг энгийн мөртлөө гүн сургааль. Хүн дандаа “дараа”, “маргааш”, “арай гайгүй болохоор” гэж хойшлуулсаар байгаад яг одооныхоо боломжийг анзаардаггүй. Гэтэл маргааш гэдэг амлалт шиг сонсогдовч баталгаатай биш. Харин өнөөдөр бол бодит. Гар дээр байгаа боломж, хажууд байгаа хүн, хийх цаг, хэлэх үг — бүгд өнөөдөр л үнэ цэнтэй. Том, сайхан зүйлийг хүлээхдээ одоо байгаа бага ч гэсэн боломжоо голбол эцэст нь хоёуланг нь алдах үе бий.
Орчин үеийн залууст: “Цалин нэмэгдвэл аялна”, “ажил гайгүй болвол ээж аавтайгаа цаг гаргана”, “дараа завтай болохоор найзуудтайгаа уулзана” гэж бид их ярьдаг. Энэ бол буруу мөрөөдөл биш. Гэхдээ бүхнийг зөвхөн ирээдүй рүү түлхээд байвал өнөөдрийн амьдрал хоосорч эхэлдэг. Найзуудтайгаа уулзах цаг бол чиний өнөөдрийн боломж. Гэр бүлийнхэнтэйгээ ярилцах мөч ч бас өнөөдөрт л байдаг. Төгс нөхцөл хүлээсээр байтал хүмүүсийн амьдрал өөрчлөгдөнө, боломж өнгөрнө, сэтгэл хөрнө. Тийм болохоор “илүү сайхан үе ирэхээр” гэж хойшлуулах бүрдээ өнөөдөр юу алдаж байгаагаа бас бодох хэрэгтэй.
Сургамж: Бага ч гэсэн баттай боломж нь том боловч тодорхойгүй амлалтаас дээр. Өнөөдөр гарт байгаа зүйлээ үнэлж, ашиглаж сур. Хүлээх хэрэгтэй үе бий, гэхдээ хэт хүлээснээс болж бодит боломжоо алдах нь ухаалаг хэрэг биш.
Жишээ: Нэг охин дандаа “Одоо ажил ихтэй байна, дараа завтай болохоор найзуудтайгаа уулзана” гэдэг байжээ. Гэтэл тэр “дараа” нь ирэх хооронд найзууд нь өөр хот руу нүүж, зарим нь гэр бүлтэй болж, уулзах боломж нь улам ховор болсон байна. Хожим арай завтай болоод эргээд харахад хамт байж болох хамгийн гоё үе нь аль хэдийн өнгөрсөн байв. Тэр үед найзуудтайгаа өнгөрөөх байсан цаг бол түүний “өнөөдрийн уушиг” байжээ. Гэтэл тэр үүнийг орхиод, ирэхгүй маргаашийг хүлээсээр үнэт цагаа алджээ.
Товч: Маргаашийн сайхныг хүлээж өнөөдрийн бодит боломжийг бүү гол. Одоо байгаа зүйлээ зөв харж, зөв ашиглаж чадвал тэр л хамгийн үнэтэй нь байдаг.