Шууд утга: Нойр нь сэрж байж ханадаг, уур нь хорьж байж дардаг. Хоёулаа өөрөө өөрийгөө зогсоодоггүй, хүн өөрөө зохицуулж байж л амардаг гэсэн санаа.
Гүн утга: Энэ зүйр үг хүний дотоод байдлыг өөрийн гараар барих тухай хэлдэг. Нойр хэдий чинээ их авна, төдий чинээ ханана гэж байдаггүй — босч байж л нойр дуусдаг. Уур ч мөн адил: гаргах тусам тайвширна гэж байдаггүй, харин хорьж, амьсгаа авч байж л дардаг. Хоёулаа “өөрөө өнгөрнө” гэж хүлээж болохгүй зүйлс. Гэхдээ хорих гэдэг нь дотроо хурааж, дарж хадгал гэсэн үг биш. Уураа зөв цагт, зөв хүнд, зөв үгээр хэлэх нь хорих чадварын нэг хэсэг. Хамгийн муу нь тэр хоёрын дунд байх — унтаж ч амрахгүй, уураа ч зохицуулж чадахгүй байх нь хүнийг хамгийн их сульдаадаг.
Орчин үеийн залууст: Шөнө дунд болтол утсаа гүйлгээд өглөө нь босч чадахгүй байх, эсвэл ууртай мөчид шууд бичиж явуулаад дараа нь устгах — хоёулаа өнөөдрийн хамгийн танил хэлбэрүүд. Уураа шууд гаргах нь тэр агшинд амар санагдана, гэхдээ хамгийн их гэмшил төрүүлдэг мессежүүд яг тэр үед бичигддэг. Нойрны хувьд ч адил: “дахиад арван минут” нь өдрийн турш ядраад явахад хүргэдэг. Хоёуланг нь барих нь хүсэл зоригийн биш, дадлын асуудал.
Сургамж: Нойроо ч, уураа ч өөрөө зохицуул. Ууртай үедээ нэг шөнө хүлээ, тэгээд хэлэх зүйлээ дахин бод. Нойргүй үедээ ч чухал шийдвэрээ маргааш болго.
Жишээ: Нэг залуу ажил дээрээ шүүмжлэл сонсоод тэр дороо ууртай хариу бичив. Илгээхийн өмнө хамт олон нь “маргааш илгээ” гэж зөвлөжээ. Маргааш нь тэр захиаг дахин уншаад өөрөө инээж, бүрэн өөр агуулгаар, тайван бичиж илгээв. Асуудал нэг өдрийн дотор шийдэгдсэн. Хэрэв тэр шөнө илгээсэн бол уучлалт гуйхад хэдэн долоо хоног зарцуулах байлаа.
Товч: Нойр сэрж байж, уур хорьж байж дардаг. Хоёуланг нь өөрөө барьж сурвал амьдрал чинь тогтвортой болно.