Шууд утга: Залуудаа алдаа гаргах нь байдаг, харин тэр алдаагаа засаж, түүнээсээ сураад урагшлах нь жинхэнэ сайхан хэрэг гэсэн санаа.
Гүн утга: Энэ зүйр үг залуу насыг алдаа гаргах эрхтэй үе гэж зөвтгөхгүй, харин алдаагаа засах чадвартай үе гэж харж байна. Хүн туршлагагүйдээ, яарсандаа, сэтгэл хөдлөлдөө, мэдэхгүйдээ буруу сонголт хийж болно. Гэхдээ гайхамшиг нь алдаа огт гаргахгүй байхад биш, гаргаснаа ойлгож, хүлээж, засаж чаддагт оршино. Өөрийгөө өмөөрөөд бултах амархан, харин үнэнээ бүү нуу гээд нүүр тулах нь хэцүү. Тийм болохоор энэ үг хариуцлага, өсөлт, дотоод төлөвшлийн тухай ярьж байгаа юм.
Орчин үеийн залууст: Залуу хүмүүс relationship дээр, мөнгөний асуудал дээр, career сонголт дээр, нөхөрлөл дээр, бүр сошиал дээр хэлсэн үг дээрээ хүртэл алдах үе бий. Тэр болгонд “би бүтэхгүй хүн юм байна” гэж өөрийгөө дуусгах хэрэггүй. Харин “би энд алджээ, одоо яаж засах вэ?” гэж асуух нь илүү чухал. Уучлалт гуйх хэрэгтэй бол сэтгэлээсээ гуй, мэдэхгүй зүйлээ сур, буруу зуршлаа өөрчил, нэг алхам ч гэсэн урагшил. Залуу насны үнэ цэнэ нь төгс байсандаа биш, засарч чадсандаа байдаг.
Сургамж: Алдаа бол төгсгөл биш. Засаж чадвал тэр алдаа өөрөө өсөлтийн эхлэл болдог.
Жишээ: Нэг залуу анхны ажилдаа орчихоод хэт өөртөө итгэж, хугацаа хоцроож, багийнхаа итгэлийг алдсан байна. Эхэндээ тэр шалтаг хэлж бултах гэж оролдсон ч байдал улам мууджээ. Дараа нь алдаагаа хүлээж, ахлахтайгаа илэн далангүй ярьж, ажлын төлөвлөгөөгөө өөрчилж, хугацаагаа жижиг хэсгүүдэд хуваан биелүүлдэг болсон байна. Хэдэн сарын дараа тэр хамгийн найдвартай хүмүүсийн нэг болж чаджээ. Алдаа нь түүнийг унагаагүй, харин зассан нь өсгөсөн байна.
Товч: Залуудаа алдах нь байдаг, харин алдаагаа хүлээж засаж чаддаг нь хүнийг үнэхээр том болгодог.