Газын зурвасын өмнөд хэсэгт байрлах майхан хороололд амьдарч буй Мостафа Шаабан болон түүний гэр бүлийнхэн өдөр бүр нэр төрийг нь гутаасан хүндхэн сорилттой нүүр тулж байна. Дайны улмаас орох оронгүй болсон тэдний хувьд ариун цэврийн өрөө гэдэг нь ердөө л майхны буланд хөшиг татаж, элсэн дээр ухсан нүх, хуванцар суултуур юм.
Энэхүү түр зуурын “бие засах газар” нь тэдний унтаж, хооллодог газраас ердөө хэдхэн алхмын зайд байрладаг. Эндээс ялгарах эвгүй үнэр, цугларах ялаа, шумуул нь халдварт өвчин дэгдэх эрсдэлийг улам бүр нэмэгдүүлж байна. Шаабан долоо хоног бүр нүхэнд хуримтлагдсан бохирыг гараараа ухаж цэвэрлэхээс өөр аргагүйд хүрдэг нь нөхцөл байдал хэр хүнд байгааг илтгэнэ.
Газын зурвас дахь нөхцөл байдал улам бүр дордсоор байна. Олон улсын байгууллагуудын мэдээлснээр, цэвэр усны хомсдол, бохир орчин нь хүн амын дунд гэдэсний халдварт өвчин, арьсны өвчлөл газар авахад хүргэж байгаа юм. Хэдийгээр олон улсын тусламжийн байгууллагууд ариун цэврийн байгууламж байгуулахаар хичээж байгаа ч дайны хөл үймээн, дэд бүтцийн сүйрэл нь энэ асуудлыг шийдвэрлэхэд хамгийн том саад болж байна.
Энэхүү дүр зураг нь зөвхөн Шаабаны гэр бүлийн асуудал биш юм. Газын зурвас дахь олон зуун мянган дүрвэгсэд ижил төстэй нөхцөл байдалд, хүний ёсноос гадуур амьдарч байна. Тэдний хувьд аюулгүй байдал гэдэг нь зөвхөн бөмбөгдөлтөөс амьд үлдэх төдийгүй, эрүүл ахуйн наад захын нөхцөлийг бүрдүүлэх тухай асуудал болоод байна.
